|
در ماه آذر همیشه مناسبتی وجود دارد که همیشه ما را به یاد حرم و امام حسین می اندازد، حتی سال های گذشته که محرم مصادف با آذر نشده بود، باز این مناسبت ما را محرمی می کرد. اما امسال این مناسبت عاشورایی در جای اصلی خودش قرار گرفته و با ماه محرم مقارن شده است 11 آذر که امسال مصادف با 6 محرم شده سالگرد شهادت سردار بزرگی است که در تمام زندگی به امام حسین(ع) اقتدا کرد.
 در ماه آذر همیشه مناسبتی وجود دارد که همیشه ما را به یاد حرم و امام حسین می اندازد، حتی سال های گذشته که محرم مصادف با آذر نشده بود، باز این مناسبت ما را محرمی می کرد. اما امسال این مناسبت عاشورایی در جای اصلی خودش قرار گرفته و با ماه محرم مقارن شده است 11 آذر که امسال مصادف با 6 محرم شده سالگرد شهادت سردار بزرگی است که در تمام زندگی به امام حسین(ع) اقتدا کرد.
میرزاکوچک جنگلی سال ها در حوزه های علمیه درس خوانده بود و دارای لباس روحانیت بود ولی زمانی که احساس کرد کشور دچار هرج و مرج شده و باید به مبارزه برخیزد، قلم و دوات را کنار گذاشت و تفنگ و فشنگ را به دست گرفت. «میرزا کوچک جنگلی برای اسلام، برای قرآن، برای اقامه دین و در مقابله با بیگانگان و متجاوزان قیام کرد.»1
سردار جنگل می گفت: «ما از سرسلسله مجلهدین اسلام یعنی حضرت سیدالشهدا(ع) سرمشق می گیریم.» او این حرف را در قیام اش ثابت کرد و نشان داد که در تک تک مسائل نهضت از امام حسین(ع) درس می گیرد. گویی که دشمنان اش هم به دشمنان امام حسین(ع) اقتدا کرده بودند! انگار که تاریخ عاشورا دوباره تکرار شد.
میرزاکوچک برای احیای اسلام قیام کرد؛ همان طور که مولایش امام حسین(ع) برای این امر قیام کرد.
او در دوران غربت قیام کرد به طوری که افکار عامه مردم با او مخالف بودند و کارش را خودکشی می دانستند؛ همان طور که امام حسین(ع) در دوران غربت و با یارانی اندک قیام کرد.
او مجبور شد برای مبارزه از شهر و دیار خود خارج شود و سال ها در کوه ها و جنگل ها آوراه گردد؛ همان طور که امام حسین(ع) هم از شهر و دیار خود خارج شد و در بیابان ها با دشمنانش جنگید.
دشمنان می خواستند با زور او را با خود همراه کنند ولی او در مخالفت با آنها قیام کرد؛ همان طور که با اجبار می خواستند از امام حسین(ع) بیعت بگیرند ولی او قبول نکرد.
دشمنان برای یاران میرزا امان نامه فرستادند؛ همان طور که دشمنان امام حسین(ع) برای حضرت ابالفضل(ع) امان نامه فرستادند.
او در آخرین روزها، یارانش را جمع کرد و بیعت خود را از آنها برداشت و به آنها گفت که می توانید بروید؛ همان طور که امام حسین(ع) در آخرین شب یارانش را جمع کرد و بیعت خود را از آنها برداشت.
او وقتی شهید شد تنها بود و دیگر یاری نداشت؛ همان طور که امام حسین تنها شهید شد.
دشمنان وحشیانه سر میرزاکوچک را بریدند؛ همان طور که سر مولایش امام حسین(ع) را در کربلا بریده بودند.
سر او را به نمایش گذاشتند و جشن گرفتند؛ همان طور که سر امام حسین(ع) را نمایش دادند و پایکوبی کردند.
سر بریده اش را برای رضاخان فرستادند؛ همان طور که سر امام حسین(ع) را برای یزید فرستادند.
او در زندگی اش به امام حسین اقتدا کرد، خدا هم شهادتش را همچون امام حسین(ع) قرار داد و دعا می کنیم که با همان امام محشورش کند. این اقتدا به حضرت سیدالشهدا(ع) است که به این سردار عاشورایی عزت داده تا جایی که رهبرمان امام خامنه ای درباره اش فرمودند: «ما در دوران مبارزه خودمان، هر وقت نام میرزاکوچک خان را به یاد می آوردیم و شرح حال او را می خواندیم، نیرو می گرفتیم.»2
1,2 از بیانات رهبر معظم انقلاب
|
