|
طبیعت ماه اسفند در گیلان بسیار زیبا، فرحبخش و دیدنی است. شکوفه های سفید پوش درختان آلوچه! بنفشه های نقوش حاشیه های جنگل و جویباران و گل رنگین پامچال، بیدمشک و پرستو؛ پیام آوران بهار دلکش گیلان اند! ابرهای سیاه و سفید، باران نقرهگون، رودخانه های زلال و پر جنب و جوش که بار امانتشان را به دریا می سپارند!
 طبیعت ماه اسفند در گیلان بسیار زیبا، فرحبخش و دیدنی است. شکوفه های سفید پوش درختان آلوچه! بنفشه های نقوش حاشیه های جنگل و جویباران و گل رنگین پامچال، بیدمشک و پرستو؛ پیام آوران بهار دلکش گیلان اند! ابرهای سیاه و سفید، باران نقرهگون، رودخانه های زلال و پر جنب و جوش که بار امانتشان را به دریا می سپارند!
البرز سرسبز و سترگ که چون سنگ صبوریست؛ رازهای نهفتهی چندین هزار ساله ی سلحشوران گیل و دیلم را به ذهن دارد. همه این جلوه ها مظاهر زیبایی این عروس به زیور آراسته ی گیلان که انسانهای ساده و بی آلایش این دیار را به وجد و شور و نشاط می آورد. اینان همانند و پرندگان و طبیعت سرسبز دیارشان به استقبال نوروز، این خواهر سبزپوش بهار می روند و خود را می آرایند و لباس نو به تن کرده و با طبیعت آشتی می کنند.
1- درست کردن نان برنجی:
بعد از مراسم چهار شنبه سوری، زنان کومله به فکر تدارک سفره هفت سین می شوند، تا این سفره را هرچه با شکوهتر در بین اقوام و همسایه بچینند. اولین تدارکشان، پختن نان و حلوا، بویژه نان برنجی است. خانمها به طور اشتراکی چه اعضای فامیل چه همسایگان شروع به پختن نان برنجی می کنند.
نخست چند کیلو آرد برنج قبلا برنج را آرد کرده اند، و یک دیگ ده دوازده نفری آب گرم کنار می گذارند. یک نفر هم آستین ها را بالا زده آرد و اب را با هم مخلوط و با کف دست آرد را تبدیل به خمیر می کنند و آنقدر دست می زنند تا خمیر خوب ور بیاید. سپس خمیر ها را به اندازه چند کف دست آرد را تبدیل به خمیر می کنند و انقدر دست می زند تا خمیر خوب ور بیاید. سپس خمیر ها را به اندازه چند برابر کف یک دست پهن کرده (کلفتی خمیر به اندازه یک- دو بند انگشت است، وسطش را سوراخ کرده تا شل نشود و خوب پخته شود) دو سه عدد خمیر های پهن شده را در دیگ اب جوش می نهند و اتش اجاق را زیاد کرده تا ده دقیقه خمیر در اب جوش پخته شود. خمیر ها را با کفگیر چوبی یا مسی از اب جوش برداشته و در سینی مسی یا سینی چوبی می نهند. با کف دست آغشته به روغن داغ شده مجددا خمیر ها را دست می زنند تا دوباره ور بیاید. این خمیر ور آمده را لاسو laasoo می نامند که خمیرش برای پختن نان آماده است. (حتی این خمیر ها به همین صورت نیز قابل خوردن می باشد) زنان و دختران همیر ها را چانه (چونه chone) کرده و یک نفر با وردنه (نئون چو non choo) چندین بار بر روی خمیر پهن شده پشت تشت می کشد و بعد آن را بر پشت تابه ی گلی (توئه towe) می گذارد تا پخته شود.
معمولا نان برنجی پخته شده تا سه هفته مرغوبیتش را از دست نمی دهد. این نان را در سفره هفت سین با ماهی یا حلوا می خورند. در برخی خانواده ها که تعدادشان زیاد است، نان برنجی را در دومرحله در ایام عید می پزند.
2- دس حلوه (حلوای دستی)
آرد برنج سرخ کرده را با شکر، روغن داغ شده، ادویه و با مقداری اب در میان سینی بزرگ مسی (قبلا محیط سینی را روغن مالیده اند) ریخته و آنها را هم می زنند و بعد کاملا پهن کرده، سپس مقداری مغز گردوی خرد شده و کمی رنگ شیرینی روی آن ریخته، و با سنگ پهن روی آنها می کوبند تا سفت شوند و پس از چند دقیقه که گذشت با کارد به شکل لوزی یا مربع می برند و در ظرفی می چینند تا برای مصرف ایام عید آماده باشد.
/ بخشی از فصل دوم کتاب فرهنگ عامه کومله (شرق گیلان)، تالیف حسین شهاب کوملهای
|
