|
قریب به یک سال از درگذشت فقیه برجسته و عارف وارسته، آیتالله العظمی شیخ محمدتقی بهجت فومنی میگذرد، عباس احمدی، ارادتش را به این عالم پارسا و اندوهش را در فقدان او، اینگونه به شعر درآورده است
 قریب به یک سال از درگذشت فقیه برجسته و عارف وارسته، آیتالله العظمی شیخ محمدتقی بهجت فومنی میگذرد. عالم ربانیی که علاوه بر مراتب علمی، ویژگیهای نفسانی و برجستگیهای اخلاقیاش بسیاری را شیفته او ساخته بود.
عباس احمدی، یکی از این شیفتگان است که ارادتش را به این عالم پارسا و اندوهش را در فقدان او، اینگونه به شعر درآورده است:
علت فاجعه: سیاهی ما
مرکز زلزله: حوالی قم
درد از سقف چکهچکه چکید
بر کف سرد «مسجد خانم»
خیسِ اشکند گوشة قفسه
چند قرآن کوچک جیبی
خبر از ماتم بدی دارد
چهرة زرد «گنبد بیبی»
دو سه ماهی است حسرت و اندوه
جزو اعمال واجبم شده است
لب به چیزی نمیزنم جز اشک
خون دل قوت غالبم شده است
دو سه ماهی است بر نمیخیزد
«گذر خان به» احترام کسی
نخل ها، سروها... همه رفتند
«چون نگه میکنم نمانده بسی»
طعم خوب کلوچهها شد تلخ
در نبودش به «فومن» و «ماسال»
او که ذکر خدا نمیشد محو
از لبش «بالغُدوّ وَ الآصال»
حرفهایش نگفتنی بودند
کوه فریاد در سکوتش بود
از نمازش فرشته میبارید
صورت دوست در قنوتش بود
یاسها را به گریه میانداخت
مُهر «العبد» بر رسالة او
شاپرکها مقلّدش بودند
مینشستند بر کلالة او
پیرمردی که انحنای تنش
شیب رنگینکمان عرفان بود
راستش آخرش نفهمیدیم
او ملَک بود یا که انسان بود
پیرِ ما کوچ کرد و راحت شد
راحت از این زمانة هرزه
ما ـ امام زمان! ـ بگو چه کنیم
با خسارات این زمینلرزه
ای بهارِ بدون لاله! برو
رفت از سفرة دلم برکت
یک سبد غم برایم آوردی
آه، اردیبهشتِ بیبهجت!
«کاشکی پیشمان بماند» ... نه
نشد این ضجّه مستجاب شود
گرچه او موت اختیاری داشت
خواست با مرگ بیحساب شود
توضیحات:
مسجد خانم: منظور مسجد فاطمیه است که حضرت آیت الله بهجت سالها در آن اقامه نماز میکرد
گذر خان: کوچه معروفی که مسجد فاطمیه در امتداد آن واقع شده است
فومن و ماسال: فومن زادگاه آیت الله بهجت و ماسال شهری است نزدیک به آن.
/
louh.com
|
